Hipoterapia

HIPOTERAPIA – naturalną formą rehabilitacji.

Coraz więcej rodziców dzieci niepełnosprawnych ruchowo i umysłowo decyduje się na hipoterapię. Rehabilitacja, do której stosuje się konia pomaga – zapewniają

Ośrodek jazdy konnej i hipoterapii „Hipoland” posiada wyspecjalizowaną kadrę w tym zakresie i dobrze przygotowane konie.

SKUTECZNOŚĆ HIPOTERAPII:

Jedną z form terapii, która pozwala dziecku odkryć utracony naturalny świat, chłonąć go wszystkimi zmysłami i przeżyć coś wspaniałego i autentycznego jest terapia poprzez jazdę konną i kontakt z koniem.

Hipoterapia to jedna z metod rehabilitacji ruchowej prowadzona w naturalnym środowisku z wykorzystaniem żywego zwierzęcia jakim jest koń. Poruszając się stępem, koń przenosi impulsy ruchowe i dzięki temu jest on swoistym medium (łącznikiem) terapeutycznym. Trening tułowia w siadzie oraz przemieszczanie się w przód w sposób typowy dla chodu człowieka prowadzą do osiągnięcia właściwych relacji postawy. Precyzyjne ćwiczenia koordynacyjne pozwalają na wybalansowanie ciała oraz trening równowagi.

W naszym ośrodku hipoterapię prowadzimy na koniach rasy HAFLINGER.

Dzieci i młodzież jeżdżą na koniach różnych ras,które przydzielane są w zależności od stopnia zaawansowania i umiejętności jeździeckich.

FORMY HIPOTERAPII

  •  Terapia ruchem konia – pacjent, bez wykonywania jakichkolwiek ćwiczeń, poddawany jest ruchom konia.
  •  Fizjoterapia na koniu – poza terapeutycznym oddziaływaniem ruchu konia – gimnastyka lecznicza na koniu, prowadzona przez fizjoterapeutę.
  • Terapia kontaktem z koniem – której istotą jest emocjonalny kontakt pacjenta z koniem, sytuacja terapeutyczna, a nie sama jazda (pacjent może w ogóle nie siedzieć na koniu).
  • Psychopedagogiczna jazda konna i woltyżerka – zespół działań podejmowanych w celu usprawnienia intelektualnego, poznawczego, emocjonalnego i fizycznego:
    – na koniu,
    – przy koniu.

CZYNNIKI FIZYCZNE KONIA MAJĄCE LECZNICZY WPŁYW NA PACJENTA:

Bodziec neuromotoryczny – wykorzystuje się ruch konia oddziałujący na pacjenta. Dochodzi wtedy do przekazywania jeźdźcowi rytmicznych, wielowymiarowych ruchów, takich jak:
góra – dół (podnoszenie się i opadanie końskiego grzbietu),
przód – tył (posuwanie się do przodu i tyłu na skutek ruchu końskich nóg),
naprzemienne opadanie w lewo i w prawo (boczne podparcie jednej pary końskich nóg),
ruchy po przekątnej do przodu i tyłu oraz ruchy rotacyjne (podparcie się konia na dwóch nogach znajdujących się po przekątnej).
Jest to stymulacja ruchowa tułowia jeźdźca według wzorca chodu ludzkiego.       Powyższe bodźce ruchowe wpływają na położenie miednicy, ułożenie tułowia, głowy, regulację napięcia mięśniowego, a tym samym na odruchy postawne, równoważne i koordynacyjne.

BODZIEC SENSOMOTORYCZNY TO:

  • ciepło (temperatura ciała konia w spoczynku wynosi do 38,5 0C )
    – przekazywane pacjentowi, który siedzi bezpośrednio na końskim grzbiecie, dzięki czemu ma ono bezpośredni wpływ na regulację napięcia mięśniowego dolnej połowy ciała ludzkiego
  • swobodne siedzenie na ciepłym grzbiecie końskim z luźno zwisającymi kończynami górnymi oraz odwiedzionymi w stawach biodrowych i swobodnie wyciągniętymi w dół kończynami dolnymi wpływa na regulację napięcia mięśniowego całego ciała, jego symetryczne ułożenie oraz równowagę
  • dotykanie konia w różnych miejscach, wzajemne oddziaływanie na siebie ciężaru i siły pacjenta i konia w miejscu dosiadu, fakt bycia noszonym, nowe doświadczenia lokomocyjne, czyli uogólniając komunikowanie się z żywą istotą – koniem, ma bardzo istotne oddziaływanie psychoterapeutyczne na pacjenta.

NIEZASTĄPIONE WALORY HIPOTERAPII:

Koń to wrażenie chodzenia – trójwymiarowe ruchy grzbietu końskiego w stępie są identyczne z ruchami miednicy prawidłowo kroczącego człowieka.

Koń hamuje przetrwałe, prymitywne odruchy postawy – łagodne, kołyszące ruchy stępa pozwalają je stopniowo eliminować.

Koń przywraca zaburzoną symetrię mięśni tułowia – napięte i przykurczone mięśnie ulegają stopniowemu rozluźnieniu i rozciągnięciu, mięśnie słabszej strony ulegają wzmocnieniu.

Koń to niezwykły „pojazd terapeutyczny”- koń staje się odnóżami człowieka – o ileż bardziej to naturalne i przyjemne od wózka.

Koń koryguje postawę – utrzymanie prawidłowego dosiadu zmusza do aktywnego prostowania się.

Koń to uniwersalne stanowisko terapeutyczne – raz jest fragmentem materaca, innym razem terapeutyczną piłką, wałkiem, drabinką, klinem.

Koń rozluźnia spastyczne mięśnie – kontakt z ciepłem konia, stęp wyzwalający rytmiczne kołysanie dokonują rozluźnienia w zasadzie automatycznie.

Koń chroni przed przykurczami i ograniczeniem ruchomości w stawach
– łańcuch ruchów uruchamia rytmicznie, ale łagodnie kolejno praktycznie wszystkie mięśnie i stawy.

Koń może usprawniać bardzo łagodnie – poprzez istniejący cały szereg odpowiednich ułożeń, podporów i technik asekuracji.

Koń to potężny generator bodźców równoważnych – ruszania i zatrzymania, przyspieszania i zwalniania, kołysania i zmiana kierunku jazdy.

Koń drażni zmysły i tworzy poczucie własnego ciała – szorstkość i miękkość sierści, subtelność chrap, rozmaitość kształtów, odgłosów i zapachów, wytrącenie i odnajdywanie równowagi.

Koń mobilizuje do starań, koń nie nudzi – zaangażowanie pacjenta jest naturalne i praktycznie nieustające.

Koń uaktywnia nas i otwiera nas – poddani rytmicznym i pobudzającym ruchom jazdy konnej produkujemy więcej hormonów, rośnie nasza aktywność ruchowa, koncentracja, uwaga, dobre samopoczucie do euforii włącznie.

Koń usprawnia pracę naszych organów – poprawia się funkcja krążenia, oddychania, praca jelit i funkcje odpornościowe organizmu.

PODSUMOWANIE – ODDZIAŁYWANIE HIPOTERAPII

1. Kodowanie w mózgu prawidłowego wzorca ruchu miednicy podczas chodu.
2. Normalizacja napięcia mięśniowego.
3. Doskonalenie równowagi, koordynacji, orientacji w przestrzeni, schematu własnego ciała, poczucia rytmu.
4. Stymulacja i normalizacja czucia powierzchniowego.
5. Zwiększenie poczucia własnej wartości.
6. Zmniejszenie zaburzeń emocjonalnych.
7. Rozwijanie pozytywnych kontaktów społecznych.

WSKAZANIA:

Skuteczność tej formy rehabilitacji sprawdza się u dzieci:
– z mózgowym porażeniem dziecięcym
– z zespołem Downa
– z opóźnieniem psychoruchowym o różnej etiologii
– z zaburzeniami emocjonalnymi
– z autyzmem
– z zaburzeniami równowagi i koordynacji ruchowej
– niewidzących
– niesłyszących
– z nadpobudliwością psychoruchową
– dzieci, mających trudności z przystosowaniem społecznym
– z dystrofiami mięśniowymi
– z bólami pochodzenia kręgosłupowego

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Śledzik

Dodaj komentarz